Abdi en Alva zijn broer en zus, ze zijn op de vlucht voor meedogenloze beesten die het hele land teisteren. Ze hebben hun mama zien gedood worden, ze hebben hun huis moeten achterlaten, ze hebben alleen elkaar en de hoop om hun vader terug te zien.

Wanneer een boek start met een zin als deze: 'De kraaien hadden zich als een zwart donsdeken op het lichaam verzameld.' dan weet je dat het boek dat je begonnen bent te lezen niet één van de zovele is, maar eentje dat je gaat meenemen op zijn reis. Met grote verwachtingen heb ik verder gelezen en ik moet zeggen: het heeft me niet teleurgesteld. De beschrijvingen blijven knap en origineel met een vanzelfsprekendheid zodat het tempo niet uit het boek verdwijnt. (We renden tot de hemel licht werd en de dauw teer en wit op de aarde lag.) 

Eénmaal begonnen met lezen, kun je het nog maar moeilijk weg leggen, het verhaal heeft je vast en je wil meer. De hoofdstukken zijn kort en het lettertype vrij groot zodat het motiverend leest. Helemaal op het einde besef je dat het een vluchtelingenverhaal is, over constant in angst te leven, niemand kunnen vertrouwen en soms toch redders in nood tegenkomen, over afscheid nemen en geluk hebben, en over de hoop op een beter leven.