Haas, Wezel en Beer zijn goede vrienden. Ze hebben zo hun eigen routines en gewoontes. Zo weet Haas dat hij Beer in de winter een paar maanden moet missen, beren houden nu eenmaal een winterrust. Haas en Wezel gaan samen met Beer het bos in. Beer is er niet bij met zijn gedachten. Is hij al klaar voor zijn winterrust? Toch voelt het anders, zegt Beer. Zijn hoofd is net iets té leeg. In het bos legt hij zich neer, misschien voelt hij zich straks beter. Haas en Wezel blijven een tijdje bij Beer. Maar na een poosje laten ze hem rustig liggen en gaan naar huis. De volgende dag lijkt de tijd stil te staan, wat is er gaande? Waarom is de wereld gestopt met draaien? Hoe krijgen ze de wereld terug op gang?

Dit is een heel innemend mooi verhaal over afscheid en rouw. Vanaf het begin voel je dat er iets is met Beer en dat geeft het verhaal een trieste ondertoon. Toch blijft het een warm en zelfs vrolijk boek. Onder andere de verhaallijn over vriendschap. Het is heerlijk om te lezen hoe iedereen helpt om de wereld terug te laten draaien, de symboliek die erachter zit zal zelfs tot jeugdige lezers doordringen. Deze vriendschappen overstijgen het verdriet. De tekst bevat veel onderliggende lagen. Er wordt op een fijne manier met taal en woorden gespeeld. En toch slaagt de auteur erin om het heel toegankelijk en vlot leesbaar te houden. 

De kaft is sprekend en past perfect bij het verhaal. De tekening is zacht, dromerig en met weinig kleur wordt heel wat sfeer geschept. Dat gevoel trekt zich door in de illustraties binnenin. Ze stralen ook een soort stilte uit, wat het gevoel van rouw, maar ook liefde versterkt. Beeld en woord vormen samen een poëtisch verhaal dat je zal bijblijven.