Wanneer kluizenaar Gnoeftipoe uit zijn winterslaap ontwaakt, slaakt hij een luide schreeuw en is het tijd om van de zon en de natuur te genieten. Hij begint met een fikse wandeling, maar wat raar is: wanneer hij wandelaars tegenkomt en hij hen wil groeten, lopen ze ofwel weg ofwel negeren ze hem. Zou er iets met hem zijn? Maar hij trekt er zich niks van aan en geniet van de vruchten van de zomer. Wanneer de koude komt in de herfst is het tijd om de berg af te dalen, zijn mooiste kleren aan te trekken en met de mensen in het dal te gaan feesten. En zie: Gnoeftipoe krijgt de vriendschap van de mensen uit het dal. Wanneer het tijd is om terug te keren naar zijn 'berg' met zijn mand vol voorraad, voelt hij zich de gelukkigste mens van de wereld en trekt hij zich terug in zijn hut tot de volgende lente.

In dit eenvoudig verhaal met zachte pasteltekeningen, in  kleuren die elk seizoen laten stralen, wordt een man voorgesteld die een beetje raar is. Helemaal alleen in een hut op een berg in de natuur, nooit bang en toch gelukkig. Door de eenvoud van tekst en de mooi getekende berglandschappen is dit een sfeervol verhaal dat rust uitstraalt en een gevoel van welbevinden oproept door het bestaan van nog ongerepte en prachtige natuur met gelukkige bewoners.