Niet voor iedereen is het maken van sociaal contact gemakkelijk. Dat geldt ook voor Patrick. Terwijl de kinderen in de sneeuw spelen, zit Patrick alleen op een bankje. Hij heeft het gevoel dat de kinderen niet met hem willen spelen. Gelukkig is er Sam Snorhaar, zijn denkbeeldige leeuwenvriend. Niemand kan hem zien, maar hij luistert wel naar Patricks bezorgdheden. Samen beleven ze magische avonturen en beetje bij beetje krijgt Patrick meer zelfvertrouwen. Uiteindelijk durft hij “hallo” te zeggen en mee te spelen met een aantal kinderen. Sam Snorhaar zet een stapje achteruit. Wanneer Patrick valt, vreest hij dat hij uitgelachen zal worden, maar niets is minder waar. Het ideale moment voor Sam om afscheid te nemen. Op zenuwachtige en belangrijke momenten komt hij telkens nog wel even piepen.

De verhaallijn is niet echt origineel maar het is wel fijn hoe Litchfield Patrick eerst als kind afbeeldt, maar later ook als vader en als grootvader. Op die manier toont hij dat ook volwassenen onzeker kunnen en mogen zijn.

De illustraties spreken me wisselend aan: ze zijn zeker sfeervol, maar de leeuw vind ik wat minder geslaagd. Ondanks de winterse taferelen, straalt het geheel wel warmte uit. De tekst is eerder klassiek, maar eenvoudig te volgen. 

Een voorleesverhaal met een boodschap die er niet té dik op ligt.