De titel van Na jou verraadt al best goed waar je je aan kan verwachten. Maar dat het boek na het lezen ook zo veel zou blijven nazinderen, had ik niet verwacht. 

Deze woordeloze graphic novel is een boek dat je meermaals doet snakken naar adem. Alles is in grijze potlood getekend, en zo voelt het hele verhaal ook allemaal heel grijs, herhaaldelijk en zacht aan. Het hoofdpersonage gaat door een moeilijke tijd, maar het wordt nooit uitgelegd wie of wat er net mist. Het is de herhaling van de dagen, die eindeloos in elkaar lijken over te lopen, die stilaan ook weer de opening vormen voor het hoofdpersonage om haar leven opnieuw in handen te nemen.

Het is hartverscheurend, en tegelijk zo herkenbaar: huilen, vermoeidheid, eenzaamheid, troost vinden bij anderen – al dan niet bij je moeder die ook niet weet wat ze zeggen of doen moet ... Frauke en Elke Leenhouwers raken het thema van verdriet perfect aan: het boek is intens, slepend, realistisch. En toch blaakt het van subtiliteit. Misschien heeft het ook te maken met de kille realiteit die je wel in iemand of jezelf herkent? 

Een boek waar ik al enkele weken van aan het nagenieten ben en waar ik, tot op de dag van vandaag, geregeld naar teruggrijp. Fenomenaal.