weinig nieuwswaarde hebben als de jeugdboekenmaand over is. Je zou met al dat oeuvre musea kunnen vullen, kranten kunnen voldrukken en dus massa's mensen kunnen blij maken.
Kinderen kunnen dat aan, stellen zich geen vragen en duiken als vanzelf in een verhaal. Zalig.
Het gebeurt dat mensen me wijzen op een prent uit een boek. Dan kijk ik nog wel even en besef soms dan pas waarom die prent werkt.
begrijpbaar.
tegen methoden, voor mezelf dan. Anders loopt het fout.
zoveelste keer je boekenkast te herschikken heb je niet. Het is daarom erg frustrerend om zo’n dag of periode te hebben waarin niks lukt. Toch heeft het zin om te mislukken en realiseer je je (met ouder worden) dat het een soort rijpingsproces is waar je door moet.
In communicatie gaan met jezelf en je partner en auteur doen wonderen.
Alles ademt prentjes, figuurtjes, afbeeldingen … ik kan niet zonder. Dat soort omgevingsdecor inspireert mee onrechtstreeks. Het doet me extra ademen, harder werken, me goed voelen en bovenal: vrij.
Maar bovenaan staat ‘Dokter Doenipijn’ van illustrator Soetejev, een
boekje van 1978. Prachtig geïllustreerd.
Heerlijke non-fictie.
Nu de pandemie al onze agenda's omvormt tot landschappen van doorgestreepte afspraken, zagen we de kans schoon om Tom Schoonooghe even te strikken. Virtueel dan. Vele activiteiten van de jeugdboekenmaand zijn wel stilgevallen, maar goed nieuws: lezen, voorlezen en genieten van illustraties of zelf tekenen, daar is nu erg veel tijd voor én kan je gewoon thuis! Tom Schoonooghe nodigt jullie als peter van de jeugdboekenmaand uit om vooral met hem mee te tekenen! Kijk ook eens hier: https://vimeo.com/389692556. Je kan meedoen met de wedstrijd, maar natuurlijk ook een kunstwerkje maken voor je oma of opa die je nu niet kan bezoeken! Want boeken lezen en erover tekenen kan je overal!
Onze Pluizer-recensenten hadden de kans je pas nog aan het werk te zien op onze Pluizerdag. Je gaf hen de belangrijke boodschap mee ‘Do what you can’t’! Kan je dat ook even toelichten aan onze lezers?
Tom: Dit zinnetje helpt me door twijfels en onzekerheden heen, bijvoorbeeld als ik vast zit met een nieuw verhaal, een nieuwe techniek, benadering van een tekst… Het is een levensles: bewandel niet altijd de platgetreden paden, maar zet jezelf al eens op het verkeerde been.
We zien bij jouw boodschappen tijdens deze jeugdboekenmaand steeds '#iedereen kijkt'. Hoezo?
Tom: Het accent ligt vaak op lezen, maar het doe-woord ‘kijken’ is evenzeer van belang. Kijken doen we net zo goed in boeken: prentenboeken, atlassen, lettertypen, foto’s, typografie, … Ik leg hier graag het accent op! Illustratoren, zoals ik, zijn meesters in het anders bekijken van de tekst die ze voorgeschoteld krijgen. Ze kijken anders naar de wereld en leggen zo een extra laag of lagen in een tekening. Ze spelen met standpunten, interpretaties, extra elementen die niet in de tekst staan voegen ze toe, kortom, ze zorgen voor extra input in een boek, geven een bonus aan het verhaal.
Wat maakt voor een illustrator het samenwerken met auteurs zo leuk?
Tom: Dat je samen iets moois maakt. Vergelijk het met een filmset, waar de cameraman, de acteur, de schminker, de lichtmachinist samen zorgen voor een mooi esthetisch eindproduct. Die samenwerking is intens en vraagt vaak om intense gesprekken die vaak heel verrijkend zijn voor je eigen métier.
Bruce Springsteen, Billy Joël en Randy Newman luisteren, een zandkasteel bouwen, pizza’s bakken, kussen.
zijn: James Joyces’ Ulysses zou ik graag voorgelezen krijgen. Ik denk dat je dan
met de vertelstem en het verhaal één wordt.