Een meisje mijmert, ze mist iets in haar mooi groot huis, ze voelt zich wat eenzaam en alleen. In haar tuin woont Muis; die heeft een knus huisje ingericht in de stam van een grote eik. Maar alleen is toch maar alleen. Een hevige storm breekt los. Die raast zo hevig dat de eik kraakt. Hoe zielig, Muis is haar huisje kwijt! Zal Olivia een fijn plekje vinden waar het muisje zich thuis voelt?

Het flapjesboek imponeert door de grote illustraties, die veelal een dubbele bladzijde inpalmen, en door de weelde aan levendige kleuren. Een nieuwsgierige kleuter wilt al gauw het flapje omdraaien, en ja; daar staat iemand in de sneeuw. De grote prenten nodigen uit om helemaal in het verhaal op te gaan. Het zijn totaalbeelden, vol details, elke prent komt op je af, het straalt een gezellige intieme sfeer uit, het focust de blik van de kijker naar details ... De spelletjes in de sneeuw zijn voor kinderen heel herkenbaar en nodigen uit om spontaan te vertellen over hun sneeuwpret. Hoewel de expressie bij het meisje eerder egaal overkomt, en de prenten net stillevens zijn, hebben ze een sterke aantrekkingskracht. De illustraties vormen prachtige beelden en tonen intens de intimiteit tussen het meisje en het muisje. De gevoelens worden in de tekst verfijnd verteld, ze worden niet opgedrongen.

Het hele boek voelt aan als een uitnodiging; vrijblijvend en mooi is de interactie tussen Olivia en Muis. De tekst biedt ruimte, het raakt de kindjes die vol spanning meekijken. Het boek kan zó voorgelezen worden en de kleuters worden direct aangesproken. Ze zullen mee zoeken naar een oplossing voor het muisje zonder huis.

Het thema en de illustraties zijn klassiek, ingebed in een romantisch sfeertje, doch nodigen uit om heerlijk knus bij elkaar dit boek voor te lezen.