Wanneer het ik-personage op reis vertrekt –hij wil het liever niet, maar het moet– beslist-ie om mee te nemen wat hij het allerliefste vindt: zijn walvis. Maar hoe stop je zo'n groot iets in je kleine koffer? Bovendien houden walvissen niet van koffers, begrijpt de walvis niet wat er gaat gebeuren, en blijken er nog wel wat andere praktische moeilijkheden aan te pas te komen. Waarom bestaan er geen koffers voor walvissen? Het ik-personage laat zich niet kennen, en waar een wil is blijkt een weg. Het is de hoogste tijd om weg te gaan.

Op de achterflap lezen we: "Als jij je huis zou moeten verlaten om op reis te gaan, zonder te weten wanneer je terugkomt – en óf je eigenlijk wel terugkomt, wat zou je dan het allerliefste meenemen?” Raúl Guridi beantwoordt aan de hand van bovenstaand verhaal om, sober en rustgevend, een inkijk te geven in de beslissing om te vluchten. Wat het allerliefste is om mee te nemen, vult elke lezer voor zichzelf wel in. Dat de koffer (fysiek dan wel spreekwoordelijk) zwaar zal zijn, is de boodschap. De beperkte maar raak gekozen hoeveelheid woorden, zet je aan tot verstilling. De vertaling van Sjoerd Kuyper zit er dan ook boenk op.

Het karige maar veelzeggende verhaal wordt bovendien kracht bijgezet door de tekeningen van de ik-persoon en zijn walvis. Met een weinig aan lijnen en bijna-onpersoonlijke vlakken en vormen, krijg je het verhaal vlotjes mee. De gigantische taak van het hoofdpersonage krijgt ondanks het kleine formaat van het boekje een expressief grote uitdrukking. De prenten maken handig gebruik van collage-achtige stijl, zodat het bijna lijkt of de jongen en zijn walvis stiekem tussen je bladzijden vandaan lijken te kruipen. 

Een boekje om stil van te worden, voor jong en oud.