De broer van Margot is een goed muzikant. Hij is onlangs vertrokken naar Amerika. Elke week kwam hij in de garage bij hem thuis samen met z'n bandleden om te oefenen. Nu staat de garage leeg en de mama van Margot wil ze opruimen. Margot besluit het repetitielokaal zelf te gebruiken en, net zoals haar broer een band te stichten. Margot is echter helemaal niet muzikaal aangelegd. Toch lukt het haar om voldoende mensen aan te trekken. Het is een diverse groep, elk met hun karakter en geheimen. Aanvankelijk verloopt het repeteren niet zo goed. Ieder heeft z'n eigen muziekgenre, z'n eigen reden om muziek te maken. Om hun band een doel te geven besluit Margot om hen in te schrijven voor de muziekwedstrijd van de academie. Tegen het einde van het schooljaar moeten ze dus niet alleen een cover spelen maar ook een eigen nummer brengen. Als dat maar goed komt.

Dit verhaal is geschreven in de ik-persoon, vanuit het standpunt van Margot. Margot is een echte, dertienjarige puber. Ze rebelleert tegen haar ouders, haalt slechte punten op school, maakt ruzie, is verliefd. Bovendien wordt ze door sommige meisjes op school uitgesloten. Hun gedrag is soms echt vreselijk. Het repeteren in de garage is haar uitlaatklep. De groep muzikanten is heel divers. Arthur zit in een rolstoel en Lana woont in een pleeggezin. Toch lukt het voor de band om stilaan vriendschappelijk met elkaar om te gaan. Het verhaal kabbelt zachtjes aan. Tot wanneer je stilaan begrijpt waarom Margot zo graag zoals haar broer een muziekband oprichtte, waarom ze zo slecht presteert op school, waarom ze zo tekeer gaat tegen haar ouders. Jammer dat het pas in de laatste hoofdstukken duidelijk wordt. Daar krijgt het verhaal diepgang. Ik mis de emotionele kant van het onderwerp in het begin van het verhaal. 

Naar mijn gevoel wordt er te weinig aandacht gegeven aan de gevoelens van Margot. Het had veel mooier uitgewerkt kunnen worden. Het is een typisch meisjesboek met de gekende puberverhalen. Pas op het einde valt de puzzel in elkaar en worden ieders geheim duidelijk. Toch leest het vlot. De hoofdstukken zijn kort. De taal is heel duidelijk en makkelijk te begrijpen. De titels van de korte hoofdstukken, lichten al een tipje van de sluier. Leuk detail is dat er op het einde van elk hoofdstuk een spraakbericht is naar haar broer. Ook lees je af en toe de berichtjes die naar de vriendinnen of bandleden worden getuurd. Allemaal heel actueel wat het boeiend houdt voor de lezer.