Als baby al heeft Lotte een nijlpaard als oppas: Simone. Simone doet alles voor Lotte en de twee zijn onafscheidelijk. Maar dan komt de dag dat Lottes moeder haar vertelt dat ze binnenkort naar school gaat en geen oppas meer nodig heeft. Voor het zover is neemt Simone Lotte mee op avontuur, tot bij haar soortgenoten. 

De cover is onweerstaanbaar: een reusachtig nijlpaard met een klein meisje op haar rug, tegen een prachtige blauwe achtergrond, met een intrigerende titel. Het genieten van de illustraties gaat onverminderd voort binnenin. Ze vullen net niet de bladzijde, in een eindeloze variatie van blauwe, grijze en groene tonen, hebben soms een verrassend realistische achtergrond, in mooi contrast met de knotsgekke situaties. Het meisjesgezicht is niet echt mooi, maar de nijlpaardsnuiten compenseren dat. Het terugkerende vogelperspectief levert mooie beelden op, bijvoorbeeld in Lottes kamer, op de rivier, van een reusachtige groentetaart. Humor is door de situatie nooit veraf; ooit al een nijlpaard mikado zien spelen? 

De tekst overtuigt minder. De één of twee lijntjes onder elke illustratie zijn nogal droog geformuleerd, en missen verbinding. Het lijkt alsof de illustraties eerst bestonden en er vervolgens tekst bij geschreven is. Die mist vlotheid en creëert afstand. Het verhaal kan een mooie opener zijn voor een gesprek over groot worden, vriendschap en afscheid nemen.