Liefst zou Robbie Regenworm meteen naar opa gaan, maar eerst moet hij naar de zwemles. Robbie haat zwemmen en bakt er niets van. Volgens hem kunnen wormen dat helemaal niet. Opa brengt hem op andere gedachten door hem te vertellen over de prestaties van zijn voorouders en hem op het hart te drukken het op zijn eigen manier aan te pakken. En dat doet Robbie, met succes. 

Om je vooroordelen tegenover wormen weg te nemen, start het boek met een voorwoord vol weetjes, geschreven door een heuse wormenprofessor. Die mag dan enthousiast zijn over zijn onderzoeksdomein, daarom moet nog niet elke zin eindigen op een uitroepingsteken, lijkt me. De illustraties zijn bijzonder gevarieerd, rijk aan details en expressie, maar mooi kan ik ze niet noemen. De boodschap te geloven in jezelf en je eigen weg te vinden, is zonder meer waardevol. Maar mij duurt het verhaal te lang, met te veel uitgesponnen details over de voorouders. En het lettertype nodigt niet echt uit tot voorlezen. Hier en daar staat een willekeurig woord in hoofdletters, zeer populair in kinderboeken, maar zonder enige reden.