Een nieuwe Marc de Bel, eentje met Wanna in de hoofdrol.

Sinds het overlijden van haar grootvader is Wanna zichzelf niet meer. Ze gedraagt zich als een rotverwend kind. Haar ouders kunnen naar eigen zeggen niet anders dan haar eisen in te willigen. Wanna weigert immers te ademen als ze haar zin niet krijgt. Doordat opa een enorme erfenis naliet, kunnen de ouders lang meegaan in haar grillen. Een verwarmd zwembad zo groot als een tennisplein met dolfijnen en fonteinen, een ijskasteel zo groot als een kerk, een vliegtuig, een boot … ze kreeg het allemaal. Naast haar hebzucht is er ook haar vraatzucht. Wanna wordt dikker en dikker na het eten van hopen vijgentaarten, snoepjes en ijsjes. Het geld van opa raakt helemaal op, wat ervoor zorgt dat Wanna een week op de maan moet blijven om te wachten op brandstof voor haar raket (ook één van haar eisen). In die periode komt Wanna tot het besef dat het jaren geleden is dat ze nog “Dank u” gezegd heeft. Ze heeft op aarde dus wel wat goed te maken.

Op zich een verhaal met, de Bel-gewijs, veel fantasie en zin voor overdrijving. De vele bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden dragen daar ook toe bij.

Tegelijk mis ik wat meer context. Dat een kind zich anders gaat gedragen na het verlies van een geliefd persoon, lijkt me niet vreemd. Dat stuk bleef erg onderbelicht. De manier waarop Wanna afgeschilderd wordt, lijkt me dan ook weinig genuanceerd. Het gestelde gedrag van Wanna komt duidelijk ergens van. Ook hoe het dikker en zwaarder worden beschreven wordt, zou wel eens als kwetsend ervaren kunnen worden.

De illustraties zijn kleurrijk, druk en bij momenten wat agressief. Ze geven me graphic novel vibes.