De verloren robot
'Diep in het hart van een vuilnisbelt....' Zo start het verhaal van een robot die is afgedankt door zijn eigenaar. Waar hij precies vandaan komt, kan hij zich niet herinneren, maar dat hij niet thuis hoort bij het afval, weet hij wel. En dus gaat hij op pad. Hij komt terecht in de mensenwereld en begint meer en meer te herinneren om ten slotte bij het huis van zijn 'vriend' aan te komen. Helaas is er wat veranderd, en speelt de jongen nu met een nieuwe robot. Robot gaat terug naar de torens van puin en valt in slaap. Daar wordt hij opgepikt door een moeder met dochter die al wat nog bruikbaar is verzamelen om het thuis te repareren. Zo ook robot die ze samen nog mooier maken dan dat hij ooit geweest is.
De verloren robot is een pareltje, zowel wat het verhaal en de illustraties betreft, maar ook wat de lay-out en afwerking van het boek betreft. Het plaatje klopt volledig. Wanneer je het boek opent, is het eerste beeld dat je krijgt die van een enorme vuilnisbelt. Bruine, levenloze en oneindige bergen afval, zo zien de schutbladen eruit. Het volgende beeld is van de kleine robot die met een grote grijpkraan wordt gelost op de top van zo een afval berg. Je bent meteen verkocht en de robot krijgt direct alle medeleven. Je voelt gewoon dat hij een ontzettend lieve en zachte robot is die helemaal verloren is.
Het verhaal gaat over vriendschap en consumeren, over respect en emoties. Joe Todd-Stanton heeft niet veel woorden nodig om een rijk verhaal te vertellen. Weerkerende zinnen als "... maar hij weet dat hij hier niet thuishoort", bij de start op het afval tot hij de nieuwe robot ontdekt bij zijn vriend: "Op dat moment beseft de kleine robot dat hij precies op de plek was waar hij hoorde te zijn", snijden diep onder je vel. Maar wanneer hij met de moeder en dochter weg uit de stad, langs de kust, door de velden en de bergen rijdt om uiteindelijk thuis te komen, is het contrast groot. Eindelijk zijn er kleuren aanwezig, is er zorg en hoop voelbaar, wordt hij geapprecieerd en gerespecteerd. En de achterste schutbladen zorgen ervoor dat je het boek met een heel goed gevoel kunt dichtslaan.
De tekeningen zijn afwisselend pagina-groot of in stripvorm, de tekst is duidelijk en groot weergegeven. Maar wat dit boek echt tot een topper maakt is dat alles precies op zijn plaats valt. Je krijgt het deksel op je neus wanneer dat moet (zwarte bladzijde volgend op de laatste dag van de herinnering van robot), één bladzijde is voldoende om ongelooflijk vertederd te geraken door robot wanneer hij zichzelf opknapt en de manier waarom het kleine meisje naar haar moeder kijkt, geeft de warmte weer die er tussen hen zweeft. Wanneer je het boek meerdere malen leest en bewondert, zal je heel wat details opmerken die je de eerste keer over het hoofd hebt gezien, maar die het boek net dat ietsje extra geven.
