Doe mij maar dicht
Liedewij en haar beste vriendin Maya zijn zestien en gaan binnenkort naar het laatste jaar in het secundair onderwijs. In de zomervakantie voor hun laatste jaar willen ze samen een treinreis door Europa maken richting Lissabon. Na veel aandringen krijgen ze toestemming van hun ouders. Gepakt met rugzak, gitaar en tent zullen ze onderweg op campings logeren. Maya en Liedewij gedragen zich als echte pubers. Ze lachen veel om onbenullige dingen, hebben een eigen soort humor, geven punten aan de jongens die ze tegenkomen ... Liedewij is een tiener die zich heel verward en alleen voelt. Ze is de tegenpool van Maya die steeds vrolijk en heel zelfzeker is. Liedewij was nog heel jong toen haar opa stierf. Ze had een sterke band met "opa sigaar". Hij kwam veel naar haar slaapkamer om voor te lezen. Liedewij heeft het verlies nooit goed kunnen verwerken. Van haar opa kreeg ze ooit een polaroid-camera. Daarmee maakte ze veel foto's. De eerste tien allemaal van opa en zichzelf. Wanneer ze verneemt dat het graf van haar opa wordt ontruimd, wil ze kost wat kost haar reis onderbreken en naar huis vertrekken. Liedewij wil immers een polaroid nemen van het graf. Kort nadien ziet Liedewij iets raar verschijnen boven het maïsveld wanneer ze naar school fietst. Het lijkt op een gouden sigaar. Elke keer lijkt de 'ufo' dichter te komen.
Het is een donker verhaal dat niet altijd makkelijk te volgen is. Na de dood van haar opa vraagt haar moeder of er ooit iets vreemd is gebeurd op haar kamer toen opa er was. Liedewij ontkent, maar je merkt als lezer dat de relatie toch een bizar kantje had. Opa is de enige persoon bij wie ze zich bijzonder voelde. Het gedrag van Liedewij is vreemd en moeilijk te begrijpen. Het boek lijkt een monoloog die Liedewij met zichzelf voert. Ze is depressief en vindt met niemand nog aansluiting. Nu ze haar reis met Maya heeft onderbroken, dreigt ze ook haar enige vriendin te verliezen.
Er is een zekere symboliek aanwezig. Er wordt meermaals verwezen naar het moerasmonster dat haar de diepte van het duister in sleept. Regelmatig wordt het verhaal onderbroken door een gedicht waarin de depressieve gedachten heel erg aanwezig zijn. (Ik zou zo graag dood willen zijn, maar dat mag je niet zeggen; misschien ben ik een vergissing, dat kan natuurlijk ook, een ongelukje, een perongelukje, niemand zat op mij te wachten, niemand zit). Die gedichten komen hard binnen bij de lezer. Het is een heftig boek. Eentje waar je niet echt vrolijk van wordt.
