Evi is een beetje verlegen

Evi gaat bij Ole spelen, maar ze wordt wat overdonderd door Ole die alles met heel veel enthousiasme en drukte aan de dag legt. Evi probeert steeds mee te spelen en het lukt altijd wel, maar slechts eventjes en dan wil ze terug naar haar mama. Uiteindelijk zegt Evi tegen Ole dat ze liever naar huis wil. Ole is een beetje boos en teleurgesteld, hij hoopte beste vrienden te worden. Evi wordt verdrietig wanneer ze Ole zo ziet en schuifelt voorzichtig naar hem toe. Dan fluistert ze dat ze verlegen is. Blijkt nu dat Ole ook regelmatig verlegen is maar dat op een andere manier tot uiting komt. Nu ze elkaar beter begrijpen kunnen ze weer samen spelen.

Ik denk dat Natalia Shaloshvili met dit boek wil aangeven dat het niet erg is om wat terughoudend of stiller te zijn, je mag het gerust zeggen hoe je je voelt en het zal anderen helpen om jou beter te begrijpen. Laat dit boek een goed begin zijn om samen met je kind of in de klas over verschillen in karakter te praten en dat het ene niet beter is dan het andere. Evi heeft evenveel fantasie en maakt even graag vrienden, maar soms heeft ze wat meer tijd nodig. Die tweestrijd tussen het bekende en veilige bij haar moeder en het leuke en spannende van bij iemand anders te zijn is op een zeer rake manier weergegeven. Bij iemand gaan spelen is een heel herkenbare situatie om het zonder grote woorden uit te leggen. Mooi is ook dat Ole toegeeft dat hij soms ook verlegen is, maar dat hij daardoor juist nog luidruchtiger wordt dan hij al is. 

De illustraties zijn perfect op de tekst afgestemd en voorzien van humoristische details (zo figureren er een kleine kikker en twee vogels doorheen het boek) zonder het boek te overladen. Je wordt als lezer steeds opnieuw meegenomen in de fantasiewereld waarin de twee vrienden zich bevinden. Ook de kaft is aantrekkelijk en speciaal omdat de illustratie wat reliëf heeft gekregen.