Hazenhart

Dit is een avontuurlijk jeugdboek waarin legendes, geheimen en magie samenkomen. Het verhaal volgt Hazenhart en Kysia, twee wezen die verwikkeld raken in het eeuwenoude verhaal van IJzerhart. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden groeit uit tot een avontuur vol struikrovers, verborgen plaatsen en oude geheimen. 

Een van de sterke punten van het boek is zonder twijfel de sfeer. Henk Hardeman creëert een wereld die doet denken aan klassieke avonturenverhalen, met bossen, herbergen, ruïnes en mysterieuze legendes. De zwart-witillustraties van Maaike Putman dragen sterk bij aan die sfeer. Ze zijn expressief en sprekend en weten vaak meer te vertellen dan woorden alleen. Tegelijk zijn ze erg donker van toon en soms zelfs wat luguber. Dat zal niet iedere lezer aanspreken, maar het past wel goed bij de mysterieuze en dreigende sfeer van het verhaal. 

De illustraties versterken het gevoel dat er achter elke hoek een nieuw geheim of gevaar kan schuilen. Toch wist het verhaal mij niet volledig mee te slepen. Hoewel de wereld interessant is en de legende nieuwsgierig maakt, ligt het tempo vaak erg laag. Hardeman neemt uitgebreid de tijd om gebeurtenissen te beschrijven en zijn verhaal op te bouwen. Voor sommige lezers zal dat een meerwaarde zijn, maar voor mij zorgde het ervoor dat de spanning geregeld wegviel. Ik merkte dat mijn motivatie om verder te lezen afnam, omdat het verhaal maar langzaam vooruitging. Dat neemt niet weg dat er genoeg interessante elementen aanwezig zijn. De zoektocht naar de waarheid achter de legende van IJzerhart blijft boeien en de combinatie van avontuur, mysterie en magie heeft zeker potentieel. Er zit duidelijk veel zorg en aandacht in het verhaal en de wereld die Hardeman heeft opgebouwd. 

Voor lezers die houden van uitgebreid opgebouwde fantasy- en avonturenverhalen zal Hazenhart ongetwijfeld veel te bieden hebben. Zelf had ik echter moeite met het trage tempo, waardoor het boek me minder wist vast te houden dan ik had gehoopt. De sfeervolle setting, de sterke illustraties en het interessante uitgangspunt konden voor mij niet helemaal opwegen tegen het gebrek aan vaart. Daardoor bleef het leesplezier uiteindelijk wat beperkt.