Heksenjongen

Halder heeft bijzondere gaven. Daarom wordt hij als leerling toegelaten in de tempelschool van Baran, maar hij voelt er zich niet thuis. Hij begrijpt niet hoe je door geweld andere mensen tot geloof moet dwingen. Hij raakt dus steeds opnieuw in de problemen, zeker omdat er zich vaak vreemde dingen voordoen op de plaatsen waar hij zich bevindt. Men noemt hem dan ook Heksenjongen. Op een dag wordt de tempel door een aardbeving verwoest. Tussen de opengescheurde graven vindt hij een zwarte spiegel, die de inzet wordt van een hevige machtsstrijd en die de oorzaak is van heel wat haat en geweld. Halder onsnapt uit de tempel en belandt in de zoutmoerassen, bij de Eloi, een natuurvolk dat door de Baranisten verdreven is. Hij vindt onderdak bij Alsem, de grootmeester van de Eloi. Alsem blijkt zijn grootvader van moederskant te zijn, en is uit op wraak om het onrecht dat zijn dochter is aangedaan. Dat hij daarbij het leven van honderden mensen verwoest, laat hem koud. Halder kan dit echter niet met zijn geweten in overeenstemming brengen en zal uiteindelijk de zwarte steen, de bron van alle kwaad, neutraliseren. Een zoveelste fantasyverhaal, maar dan één zonder veel animo. Het verhaal neemt hier en daar wel een onverwachte wending (bijvoorbeeld Alsem als engel der wrake), maar kon mij nooit echt boeien. De personages zijn oppervlakkig, onevenwichtig en niet goed gebalanceerd, een aantal nevenverhaallijnen vertonen losse eindjes en ook het tijdsverloop is niet altijd even koosjer. Het wordt op een drafje verteld, zonder veel aandacht voor diepgang en evolutie van de personages. Het begin was veelbelovend, maar de plot zakt al snel als een pudding in elkaar. Dit is niet meteen een hoogvlieger.