Het blauw van de oceaan

Wanneer je ontdekt dat Zoulfa Katouh een nieuw boek heeft geschreven, liggen de verwachtingen meteen bijzonder hoog. Haar vorige boek, Zolang de citroenbomen bloeien, wist zich namelijk stevig onder mijn huid te nestelen. Al vanaf de eerste bladzijde van dit nieuwe verhaal wordt duidelijk dat Katouh opnieuw alles uit de kast haalt om die verwachtingen waar te maken. Haar schrijfstijl blijft fenomenaal: de emoties spatten van de pagina’s. Het verdriet van Jihad om het verlies van haar moeder is vanaf het allereerste moment voelbaar.

Waar we ons in Zolang de citroenbomen bloeien in gedachten naar Syrië verplaatsten, speelt dit verhaal zich af in het hier en nu. Katouh richt haar blik op het onrecht dat mensen uit de moslimgemeenschap ook hier nog dagelijks ervaren. Het is een verhaal over verlies, discriminatie, onrechtvaardigheid en identiteit, maar bovenal over de zoektocht naar jezelf en naar een manier om opnieuw verder te gaan.
Jihad heeft een heel andere persoonlijkheid dan ikzelf, maar juist daardoor vond ik het bijzonder boeiend om de wereld eens door haar ogen te bekijken. Katouh weet je mee te nemen in haar beleving en zet je aan het denken over discriminatie. Het werd me tijdens het lezen duidelijk dat discriminatie veel breder en subtieler kan zijn dan ik tot nu toe had beseft.

Ook de personages Jihad en Jamie zijn bijzonder krachtig neergezet. Jihad worstelt met haar verdriet en rouw, terwijl Jamie door iedereen geliefd lijkt te zijn en een en al positiviteit uitstraalt. Twee heel verschillende mensen, die elkaar toch weten te raken. Maar weet Jamie het vertrouwen van Jihad te winnen? Kan Jihad opnieuw een reden vinden om verder te gaan? En zal ze dan ook weer kleuren kunnen zien?

Dit magisch-realistische verhaal is er eentje dat je het liefst in één ruk uitleest. En zelfs wanneer je de laatste bladzijde hebt omgeslagen, laat het verhaal je niet zomaar los. Het blijft nog een hele tijd in je hoofd namalen én krijgt waarschijnlijk ook een plekje in je boekenhart.