Het theekopje
De cover maakt het meteen duidelijk: dit boek is het vervolg op de geliefde internationale bestseller De koffer, het ontroerende verhaal waarin een door verlies getekend wezen een nieuwe thuis vindt. In De koffer maakten we kennis met een theekopje, een van de weinige bezittingen die het vreemde wezentje in zijn koffer had meegenomen. Het theekopje kreeg een vaste plek in zijn nieuwe leven. Samen met de drie dieren die aanvankelijk wantrouwig tegenover hem stonden, drinkt hij nu elke ochtend een kopje thee.
Wanneer er plots een nieuw vreemd dier opduikt, lijkt hetzelfde scenario zich te herhalen. De vos, de vogel en het konijn reageren elk op hun eigen, karakteristieke manier op wat ze als een indringer beschouwen. Hun argwaan en twijfel vormen opnieuw de kern van het verhaal. De opbouw is bijzonder eenvoudig en ook nu zorgen de illustraties voor verrijking. In het huisje van het voormalige vreemde dier hangen ondertussen twee foto's: de sombere foto van het eenzame wezen voor zijn vroegere thuis en een nieuw, kleurrijk exemplaar waarop de vier vrienden samen voor het nieuwe huis een kopje thee drinken. Die twee beelden vatten de ontwikkeling van het verhaal mooi samen: van eenzaamheid en verlies naar vriendschap en verbondenheid.
Wie vertrouwd is met het eerste verhaal – en het lijkt me eigenlijk noodzakelijk om De koffer eerst te lezen – zal al snel merken dat het nieuwe vreemde dier opvallend veel gelijkenissen vertoont met het eerste. Aandachtige lezers zullen wellicht zelfs eerder dan de vos, de vogel en het konijn begrijpen waar de zogenaamd gestolen appel naartoe is. Opnieuw is het mooi hoe de auteur de typische karaktertrekken van de vos, het konijn en de vogel weet neer te zetten. Hun verschillende reacties maken duidelijk hoe uiteenlopend dieren – en bij uitbreiding mensen – met het onbekende omgaan. Woorden en uitdrukkingen die argwaan, twijfel, maar ook stilaan begrip tonen, worden door de grote, sobere en tegelijk bijzonder expressieve illustraties extra in de verf gezet.
Toch zorgt deze opvolger minder voor verrassing dan het eerdere verhaal De koffer. Wie het eerste boek kent, is inmiddels vertrouwd met het stramien en met de boodschap die eronder ligt. De herkenbaarheid maakt het verhaal daardoor iets minder verrassend voor de lezer en de voorlezer. Maar desalniettemin is dit opnieuw een ontroerend verhaal. Het laat op een eenvoudige en toegankelijke manier zien hoe hartverwarmend het kan zijn wanneer vreemden niet worden buitengesloten, maar vriendelijk worden onthaald. De kracht van het boek schuilt dan ook niet zozeer in de verrassing, maar in de warme boodschap over openheid, vriendschap en het vinden van een thuis.
Het toont op een eenvoudige wijze aan hoe groot het verschil kan zijn tussen een deur sluiten voor een vreemde en hem uitnodigen voor een kopje thee.
