Ik beloof je

Terwijl zijn moeder een zomer lang boeken conserveert in een museum, heeft de zestienjarige Danny alle tijd om op zijn eentje door Rome te dwalen. Hij botst op Angelo, een mysterieuze leeftijdsgenoot, die hem alle gekende maar ook de verborgen plekken van de stad laat zien. Tussen de jongens ontstaat een liefdesrelatie, maar beiden beseffen dat daar op het einde van de zomer een einde aan zal komen. 

Het boek start met honderd pagina’s prachtige zwart-wit illustraties van Rome: afwisselend breed en inzoomend. Wie Rome kent, zal veel plekken herkennen. De plaatsen komen verder in het boek ook aan bod; het is zeker een leuk idee om het boek te lezen wanneer je in de stad verblijft, al zal je meer nodig hebben dan de oude kaart van Rome op de schutbladen om je weg te vinden. Het boek sluit af met vijf portretten van de hoofdpersonages, met telkens grote sprongen in de tijd. Verdeeld over het boek zouden al deze illustraties meer aandacht krijgen, lijkt me, geen idee waarom de uitgeverij voor de aparte plaatsing van woord en beeld kiest. 

Het coverbeeld oogt niet alleen kitscherig, het geeft ook meteen weg dat de vriendschap tussen de jongens evolueert tot een homoseksuele relatie. Daarnaast wringt “Ik beloof je” taalkundig, en creëert het ook minder verwachting dan het originele “Run away with me”. Het boek overspant 60 dagen, en hoe ze aanvoelen voor Danny is mooi weergegeven in de titels van elk hoofdstuk: waar het eerste hoofdstuk “de eerste dag” als titel draagt, switcht dat na de ontmoeting met Angelo naar een aftelling met “nog negenvijftig (enz.) dagen in Rome”. Waar je in het begin een gevoel van magisch realisme hebt, met een jongen zonder naam die plots opduikt, Danny al lijkt te kennen en beweert 2738 jaar te zijn, krijg je gaandeweg een verklaring voor alle mysteries. De vele beschrijvingen van plaatsen en gemoedstoestanden maken het een boek voor jongeren die echt wel graag en veel lezen.