Jij wordt gezien
Voel je je soms eenzaam en ben je daardoor ook wat droevig? Dan voel je je misschien zoals het meisje in dit prentenboek.
Weet je niet goed wie je vriendjes zijn? Zijn mama en papa druk bezig met hun telefoon? Iedereen rondom je lijkt leuke dingen te doen en jij verveelt je ... Het zijn dingen waar het hoofdpersonage soms mee worstelt. Toch vindt ze het soms ook leuk om “onzichtbaar” te zijn en in haar eigen (rustige) wereld te vertoeven. Als lezer vind ik dit niet meer dan logisch. Jammer dat de auteur dat als “anders zijn” bestempelt.
Er wordt veel gewicht gegeven aan het gevoel van “niet gezien worden” waardoor het boek een zekere zwaarte krijgt. Het melige einde draagt er zelfs nog wat toe bij.
De vlakke illustraties spreken me jammer genoeg ook niet aan. De dubbele witte pagina met het kleine meisje in de hoek zorgt wel voor een zeer eenzaam gevoel en geeft de sfeer perfect weer.
De boodschap neemt zo’n grote plaats in dat de spontaniteit en het verhaal op zich verdwijnen. Er mag voor mij absoluut herkenbaarheid in een boek zitten, graag zelfs. Iedereen is ook anders. Maar wanneer de boodschap er zo dik op ligt, haak ik af.
