Meneer Konijn

Wanneer prentenboeken kunstwerken worden … Lacombe haalde deze keer de mosterd bij Carolls Alice in Wonderland. Het witte konijn dat altijd te laat komt wordt centraal gezet. Hoe zag zijn jonge leven eruit en wat werd er volgens Lacombe nog niet over hem verteld in het bekende sprookje?

Het moet je maar overkomen: te laat komen voor je eigen geboorte! Wit Konijn doet het en vanaf dat moment blijft op tijd komen de grootste valkuil voor het albinokonijn. Hij maakt er wel het beste van. De smoesjes die hij als uitleg verzint, worden fantasieverhalen die zelfs bij de leerkrachten een lach op hun gezicht toveren. Doorheen het hele boek blijft de tijd een dingetje. Hij is immers volgens alle klokken te laat, maar hij is precies op tijd voor de tijd die hij wilt nemen om de wereld te ontdekken.

Een echt verhaal kan ik dit boek niet noemen, het is meer een chronologische aaneenschakeling van gebeurtenissen. Zijn geboorte, een dag op school, de ontmoeting met de kat van Cheshire en de hartenkoningin, zijn sollicitatie voor hofmeester, de ontmoeting met Alice en de superschattige Camille. Sommige momenten zijn zeer herkenbaar uit het sprookje, andere momenten zijn toevoegingen van Lacombe zelf.

Prachtige, gedetailleerde illustraties die minstens één maar ook dubbele pagina’s groot zijn, zuigen alle aandacht naar zich toe. Je raakt er niet op uit gekeken. Ze voelen erg warm aan, al moet ik toegeven dat ik niet zo’n fan ben van de (typische) rode ogen van het Witte Konijn. Ze komen dreigend over, wat zeker niet in zijn aard ligt. Ook Alice is een heel stuk minder schattig dan ik haar voor ogen had. De tekst staat sober op de pagina ernaast.

Het grotere, vierkante formaat laat het geheel volledig tot zijn recht komen. Dat prentenboeken enkel voor kleuters zijn, wordt door Lacombe netjes weerlegd. Aan boeken als deze beleven volwassenen minstens evenveel plezier als kinderen.