Mijn mama heeft geen slurf

We gaan op reis naar een tropisch woud en vinden daar een ontredderd aapje. Het is zijn mama kwijt. Er komt hulp van vlugge vlinder die beweert een echte mama-vinder te zijn. 

Het verhaal ontspint zich als een dialoog tussen aapje (romein) en vlugge vlinder (cursief) en is zeer goed vertaald op rijm. Aapje geeft een kenmerk van zijn mama, waarop vlinder een dier aanwijst. Helaas is het gevonden dier een olifant. Dat herhaalt zich met bijkomende informatie en andere dieren. Bij het omschrijven komen begrippen aan bod: groot-klein, lang-kort, dik-dun, glad-zacht en kleuren. 

De illustraties zijn gedetailleerd en expressief. De emoties zijn duidelijk getekend. De tekeningen zijn zeer helder: donker groen en felle kleuren tegen een witte lucht. In de illustratie van de cover zitten vijf groene dieren in het oerwoudgroen verwerkt. Herkenbaarheid en herhaling zijn ideaal voor peuters en kleuters. Pas als aap zegt dat zijn mama op hem lijkt, komt er schot in de zaak. Vlinderkinderen lijken helemaal niet op mama. 

Het boek verscheen reeds in 2014 als prentenboek. Het werd destijds reeds besproken door Pluizerrecensent Annelies. Nu is het uitgegeven als kartonboek met een kaft in donkerder kleuren. De titel is afgedrukt in een leuk lettertype, de namen van auteur en illustrator zijn in een gouden rand verwerkt. Dit duo kennen we van de Gruffalo en vele andere kinderboeken waar ze zeker goud voor verdienen.