Prinses Snottebelle

Prinses Snottebelle is vreselijk onaardig. "Ze duwde iedereen en sloeg haar bedienden de hele tijd. Ze pikte, was gemeen en kreeg nooit een keertje spijt." Op een dag is ze zelfs onaardig tegen een lieve, kleine heks aan de paleispoort. Als straf betovert het heksje de prinses. Voortaan zal de prinses eruitzien zoals ze heet. De oplossing om de betovering te verbreken, is een nieuwe naam krijgen door te trouwen. Haar vader suggereeert mogelijke, interessante kandidaten, maar Snottebelle weet en krijgt wat ze wil. 

Het verhaal leest als een sprookje, bevat verwijzingen naar andere sprookjes. De tekst is op rijm geschreven en bevat veel humor in de eigennamen (Snottolenghi, Paus Pispot, Petrus De Pulker) en taalgrappen. Er wordt met de tekst gespeeld door variatie aan te brengen in lettertype, kleine of grotere druk en golvende of schuin geplaatste zinnen. De tekst is uitgebreid. 

Ook in de illustraties zijn grappige details verwerkt (een verse hondendrol in het park, het heksje dat achter de gordijnen piept ...). Het lieve heksje komt voor op elke dubbele pagina, zoeken maar. De schutbladen zijn versierd met neuskeutels. De illustraties zijn overwegend in pasteltinten uitgevoerd. De gezichten en lichaamshoudingen zijn zeer expressief voorgesteld. 

Voor een boek vanaf 4 jaar is het een lang verhaal. Het slot van het verhaal is gedurfd, verrassend en actueel met een verwijzing naar gekende 'leeghoofden', maar zal eerder bij de volwassenen een glimlach toveren. Voorlezers zullen wat uitleg moeten geven. Het boek is van de hand van de makers van De Nee-hoorn, wat hier ook een wat tegendraads gevoel geeft.