Tuut tuut woekelie wuut

Wanneer geit en schaap plots beseffen dat ze hetzelfde zeggen, ontstaat er een discussie wie het mag zeggen. De hond oordeelt dat ze 'bèèèh' moeten delen en als dat niet lukt mogen ze het allebei niet zeggen. Ze gaan akkoord en zo moeten ze op zoek naar een nieuw woord. Dat valt echter niet mee want alle woorden zijn al ingenomen door andere dieren. Dus denkt schaap heel lang na en zegt dan: Tuut tuut woekelie wuut wopperdehop klip klop jekkie plekkie pruuuuuuuuuuut!. Maar ook daar komt protest tegen omdat het al in gebruik is namelijk van een ufo-wezentje dat absoluut niet wil delen en liefst niemand in zijn buurt heeft. De boerderijdieren beseffen hoe leeg het moet zijn zonder vrienden en besluiten om 'bèèèh' met elkaar te delen. De kikker doet het nog bijna mislukken, maar houdt het bij een grapje – wat zorgt voor een fijn einde van het verhaal.

Er straalt een retrostijl af van het boek, voornamelijk door de illustraties, maar ook door het lettertype en sobere lay-out. Heerlijke en eerlijke potloodtekeningen van dieren, zonder toeters en bellen. Geen blinkende pagina's maar aangename, zachte kleuren. Het is genieten van de pagina waar de dieren allemaal naar boven staren. Of hoe ze op het einde allen een aanstekelijke lach op hun gezicht hebben. Dat in combinatie met een fantastisch verhaal, dat ook uitblinkt in zijn eenvoud, maakt het boek tot een genot om te lezen.  Kinderen vinden het meestal erg leuk om te spelen met bekende woorden (de geluiden die dieren maken) en nieuwe, vreemde woorden (zwarren), ze zullen zich tijdens het lezen van dit boek meermaals kunnen uitleven. Probeer bijvoorbeeld maar eens als eerste de titel van het boek zonder haperen uit te spreken! En hoe hilarisch is het dat Schaap na lang en diep nadenken met die woorden op de proppen komt als alternatief voor 'blèèèh"? Dat er dan ook nog een pleidooi wordt gehouden voor delen, is meegenomen en vormt een mooie basis van het verhaal.