Vijftig seconden

Vijftig seconden is een poëtisch en enigszins bevreemdend verhaal over tijd. Elle’s vader is tijdbewaker. Elke dag mag hij precies vijftig seconden rust nemen; daarna waakt hij opnieuw nauwgezet over de tijd. Want als je even niet oplet, kan die plots veranderen en onverwachte sprongen maken.
Wanneer Elle merkt dat haar vader het steeds moeilijker krijgt – hij zet zijn bril vaker af dan toegestaan of valt in slaap – verandert alles. Ze krijgt zelf de tijdbewakersbril en precies vijftig seconden om in de tijd op zoek te gaan naar een oplossing. Tijdens die zoektocht ontdekt Elle niet alleen meer over het mysterie van de tijd, maar ook over zichzelf en haar familie.
De tekst is doordrenkt van poëtische zinnen die soms meerdere leesbeurten vragen om echt door te dringen. Zinnen als “Mijn vader zegt dat de tijd een eindeloos nu is” en “Vroeger was ooit nu, nu is al nu en morgen dat wordt nu. Morgen al.” geven het verhaal een filosofische onderlaag die jongere lezers kan uitdagen, maar ook intrigeert.
Het verhaal begint met veel vragen en ontvouwt zich geleidelijk. Als lezer voel je een onderhuidse spanning: er hangt iets in de lucht, een gevoel dat niet alles is zoals het lijkt. Ondanks de warme thuissituatie voelt Elle zich een buitenstaander, een vreemde eend in de bijt. Stilaan ontdekt ze waar ze vandaan komt, en zo verweeft het verhaal haar verleden, heden en toekomst op een bijzondere manier. Het bevreemdende krijgt daarbij een vanzelfsprekende plaats: wat vreemd is, voelt hier vaak verrassend normaal aan.
De zwart-witte potloodillustraties van Tilanus versterken die sfeer op een subtiele manier. Soms vullen ze een volledige pagina, dan weer beperken ze zich tot een klein, suggestief beeld. Die afwisseling ondersteunt mooi de dromerige, licht mysterieuze toon van het boek.