Alleen met twee

Alleen met twee zit net op de grens tussen jeugdliteratuur en roman. Het is het debuut van leerkracht Vincent Libin, verschenen bij zijn eigen uitgeverij Het Kruim.

Het boek heeft een aangenaam klein formaat dat gemakkelijk in de hand ligt. Ook de cover springt in het oog: blauwe golven, geschilderd met brede penseelstreken, vormen een mooi contrast met de fluogele letters van titel en auteur.

Het verhaal blijft lange tijd raadselachtig. Twee naamloze personages, een volwassene en een jongere, zijn samen op reis. Maar zoals de achterflap al verklapt: dit is geen vakantie. Tijdens hun tocht volg je hoe ze voorzichtig naar elkaar toegroeien en stap voor stap meer begrip en respect voor elkaar ontwikkelen. Libin noemt zijn boek zelf een psychologische novelle, en dat is een passende omschrijving. Via herinneringen en gesprekken toont hij welke diepe sporen pesten kan nalaten, zelfs jaren later. Eenzaamheid is daarbij een belangrijk thema. Hoewel de personages voortdurend samen zijn, lijken ze vaak opgesloten te zitten in hun eigen gedachten en herinneringen. Pogingen tot contact worden afgewisseld met momenten waarop ze elkaar bewust op afstand houden.

De keuze om de personages geen naam te geven versterkt dat gevoel van afstand en maakt het verhaal tegelijk universeler. De sobere schrijfstijl sluit goed aan bij de ingetogen sfeer van het boek.

Wie houdt van actie of een snel verhaal zal hier misschien minder aansluiting vinden. Wie graag leest over wat er omgaat in het hoofd van personages en hoe relaties tussen mensen evolueren, zal in Alleen met twee voldoende vinden om over na te denken.