De wolken van Otis

Mimir heeft alles: een mooi huis, twee leuke vaders en drie filosofische konijnen die kunnen praten (Descartes, Spinoza en Maya Angelou). Otis heeft het moeilijker. Hij leeft in een woonwagen samen met z'n papa. Maar z'n papa werkt niet en drinkt te veel. De woonwagen is een puinhoop en er is bovendien geen eten. Zijn situatie is schrijnend. Mimir is het enige lichtpuntje in het leven van Otis. Mimir en Otis zijn immers verliefd. Ze trekken veel samen op, maar eigenlijk schaamt Otis zich voor z'n situatie. Wanneer op een dag de situatie bij Otis thuis escaleert, kan de papa van Mimir (die directeur is op hun school) regelen dat Otis een tijdje bij hen komt logeren. Durft Otis bij hen zichzelf te zijn? Samen gaan ze op zoek naar een verklaring voor de sprekende dieren. 

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het perspectief van Otis en Mimir. Op die manier leef je je als lezer in, in beide hoofdpersonages. Dit boek is het tweede deel over Mimir. Ik las het eerste deel niet en vond de start een beetje vreemd. Pratende konijnen, honden met filosofische namen (Beauvoir en Rikyu). Gelukkig is er veel humor die het zware thema lichter maakt. De filosofische gesprekken zijn niet makkelijk voor jonge lezers. Woorden zoals genderfluïde, humanimalisme komen aan bod en worden ook uitgelegd. De spreuken laten je nadenken over het leven (Als je het vertrouwen in je lichaam kwijtraakt, raak je ook je zelfvertrouwen kwijt; de liefde van één persoon kan de littekens die de maatschappij heeft veroorzaakt genezen). Gelukkig wordt er tussendoor ook leuk met taal gespeeld. Er worden regelmatig scheldwoorden gebruikt (schorrie morries, minsukkels, notemetoten, jemig de penig). Achteraan in het boek vind je zelfs een verklarend scheldwoordenalfabet. Ook over de filosofen lees je extra informatie. Op een speelse manier worden zware thema's zoals alcoholmisbruik, armoede, gender onder de loep genomen.