Eilandstorm

Een jongen neemt zijn zusje bij de hand en samen besluiten ze de zee te gaan bekijken eer de storm aanbreekt. Ze doorkruisen het bos, zien de laaghangende hemel steeds donkerder worden en voelen de wind jakkeren en wakkeren. Ze komen bij de zee, voelen hoe de storm hun kant op komt, vragen zich af of het genoeg is (of ze meer willen) en besluiten samen om door te gaan. Ramen die dicht zijn als gesloten ogen om wat dreigt, noch waarschuwingen van een buurvrouw of het knipperoog van de vuurtoren weerhouden hen om toch door te gaan. Tot het onweer midden in het verlaten natte stadje knallend losbarst. Dan zetten ze het op een rennen via de snelste route naar huis. Daar wachten een lichtje, opluchting, problemen en ook vergeving. En die nacht heeft de storm de nacht in haar macht en hoewel het voelt alsof dit eeuwig zal duren eindigen ook deze storm en verliest de nacht van de ochtend. Waarna een heldere blauwe dag zich aandient.

Prachtig hoe Syndney Smith je met verf en inkt onder de vorm van vlekken, strepen en spatten meeneemt in de verschillende stadia die een storm kenmerken. Soms neem je die waar als angstige toeschouwer die twee onverschrokken kinderen volgt en andere momenten beleef je de kracht van de storm waar door de hun ogen. In zijn creatieve vertaling weet Edward van de Vendel de oorspronkelijke poëtische taal van Brian Floca goed te bewaren. Tekst en beeld vullen elkaar niet alleen aan. De doordachte lay-out en de schijnbare eenvoud die ze uitstralen zorgen ervoor dat ze elkaar versterken. 

Dit is een verhaal waarin je niet alleen overweldigd wordt door de kracht van de natuur. Het is ook een verhaal dat je meeneemt in durf, vertrouwen en veiligheid. Een verhaal om te beleven.