Naar de cel, Minipiet!

Minipiet is weer van de partij! Dit keer belandt de kleine helper door een reeks onhandige misverstanden en een vleugje stoerheid in de cel. 
Wat volgt is een klein avontuur waarin Minipiet moet proberen zichzelf en de situatie te redden want ze worden opgepakt door de politie nadat een alarminstallatie is afgegaan bij de juwelier. Op de koop toe duikt er nog een Sint en Piet op. Wie is nu de echte Sint ? Dit moet grondig onderzocht worden en daardoor worden beiden Sinten en beide Pieten opgesloten in de cel ! Komt dit nog wel goed of zullen alle kinderen met lege schoentjes blijven zitten?

Het gegeven van een Piet in de cel brengt wat meer spanning met zich mee dan een dagje in de klas, maar de vraag is of het verhaal die spanning ook echt weet in te lossen.

Deze keer kiest Guy Daniels met Naar de cel, Minipiet! voor een uitgangspunt dat op papier net wat meer prikkelt. Een Pietje dat opgesloten raakt: kinderen voelen meteen de dreiging en het mysterie. Helaas kampt dit prentenboek met dezelfde kwalen als zijn voorganger. Daniels blijft erg gul met zijn tekst. De pagina’s staan behoorlijk vol en het taalgebruik voelt klassiek aan. Voor jonge luisteraars die snakken naar een vlot, visueel gedreven avontuur haalt dit de vaart er behoorlijk uit.

Ook de illustraties sluiten aan bij die nostalgische, traditionele stempel. De tekeningen zijn herkenbaar maar missen dynamiek die het hedendaagse prentenboek vaak zo aantrekkelijk maakt. Het verhaaltje heeft door de 'gevangenis'-insteek weliswaar een tikkeltje meer spanning in de mars dan het klaslokaal-avontuur, maar echt smaken doet het niet. Het blijft hangen in een wat ouderwetse stramien dat net te weinig charme of spelplezier biedt om boven de grote stapel Sinterklaasboeken uit te steken.

Een Sinterklaasverhaal met een potentieel spannender invalshoek, maar door de overdaad aan tekst, de klassieke tekenstijl en een wat stoffige uitwerking blijft het resultaat een vrij matig prentenboek dat weinig vernieuwing brengt.