Samen op het eiland Zeekraai
De familie Melkerson heeft voor de zomer een bouwvallig huisje gehuurd op het eiland Zeekraai. Vader Melker is een lieve maar onhandige schrijver, zijn vrouw is gestorven bij de geboorte van de jongste zoon Pelle, een gevoelige dierenvriend. De 19 jarige dochter Malin bestuurt het gezin, waartoe ook nog de tieners Johan en Nico behoren. Iedereen vindt al snel aansluiting bij de eilandbewoners en de zomer is één groot avontuur met roeitochten, geheime hutten, midzomernachtfeest, een aangespoelde zeehond ... Het gezin is zo gelukkig op het eiland dat ze elke vakantie terugkeren en ze alles op alles zetten om het huis te kopen.
Dit mag dan wel een herziene druk zijn, toch voelt het hele boek ouderwets aan. Maar wat wil je ook met een boek uit 1964. De eerste reis naar de maan is er nog toekomstmuziek, de stijl is uitgesponnen, de beschrijving zijn lang en veelvuldig, in bewoordingen als “(...) de doorzichtig roze wilde rozen hangen als een sluier tegen de verder zo kale berghellingen,(...)”. De dagboekverslagen van Malin vertragen het ritme, alsook de vreemde zogenaamde liedjes, soms niet meer dan een zin lang: “De wereld is een tranendal. Je bent er net, dan ga je al weer terug naar moeder aarde…”. Ook de vreemde formulering van de duidelijk aanwezige “pluk de dag” boodschap vervreemdt: “Deze dag een heel leven”.
Veel lezers van vandaag zullen afhaken, maar ongetwijfeld blijven er toch ook die zich aangetrokken voelen tot die wereld die niet meer bestaat. Een wereld waarin twaalfjarigen op eigen houtje een roeiboot nemen om te gaan vissen en vervolgens zelf hun gevangen kabeljauw schoonmaken en op een vuurtje roosteren. Dat je alles voor je ogen ziet afspelen mag niet verbazen als je weet dat Astrid Lindgren dit verhaal eerst in een filmscenario goot en pas nadien in boekvorm uitbracht. In de overgangen van het ene personage naar het andere is dit nog zeer duidelijk voelbaar. Zoals de film straalt het boek een kabbelende gezelligheid uit, met grappige scènes door de legendarische onhandigheid van de vader. Of de kikker die zogezegd in een prins verandert, waarna de meisjes hem terug tot kikker proberen te toveren. Maar ook droevige momenten, zoals wanneer Pelle’s konijn is doodgebeten. Mooi dat Ploegsma deze klassieker blijft uitgeven, al is het voor een beperkt publiek.
