Toch een beetje ramadan

Op de vooravond van de ramadan versiert Imran met zijn vader en zus Sara de woonkamer terwijl zijn moeder honingkoekjes bakt. Het voelt feestelijk en verwachtingsvol. De jongen wil graag meedoen met het vasten, maar zijn ouders vinden hem daar nog te jong voor. Ze benadrukken echter dat de ramadan veel meer inhoudt dan niet eten of drinken: het is ook een periode van zorg, aandacht en goede daden. Die boodschap krijgt een concrete en speelse invulling wanneer Imran buiten een hulpeloos katje vindt. Zijn spontane bereidheid om te helpen vertaalt de abstracte waarden van de ramadan naar een voor kinderen herkenbare ervaring. Het verhaal krijgt bovendien een extra dimensie wanneer Imrans tocht hem naar de moskee leidt. Daar biedt het verdwaalde katje een onverwachte aanleiding om de binnenkant van de gebedsruimte te verkennen en kennis te maken met de rituelen die er plaatsvinden.

De illustraties ondersteunen vooral de sfeer van het verhaal met warme kleuren en een uitnodigende vormgeving. Opvallend is de verticale spreiding van de tocht naar de minaret over twee pagina’s, wat op een verrassende manier de hoogte en het perspectief accentueert. Minder geslaagd zijn de personages, die wat vlak ogen en weinig expressie tonen, waardoor ze emotioneel minder overtuigen.

Toch doet dit weinig af aan de kracht van het boek als geheel. Toch een beetje ramadan is een toegankelijk en origineel verhaal dat erin slaagt om de essentie van de ramadan op een speelse en invoelbare manier over te brengen. Door het kleine avontuur van een kind te verbinden met een grotere religieuze traditie, maakt Hasne Elbaamrani deze traditie niet alleen herkenbaar voor kinderen met een islamitische achtergrond. Ze verruimt op amusante wijze ook de blik van wie er niet vertrouwd mee is.