Meer dan eens

Een worm wordt door een spade in twee gehakt, waarna beide delen afzonderlijk hun weg verder zoeken. Beide wormen krijgen te maken met een hongerige egel en dito merel en een boer die hen graag als aas wil gebruiken bij het vissen. Door hun sluwe intelligentie en redenaarstalent slagen ze er beiden in aan hun belagers te ontsnappen.

Vreemd genoeg zijn de avonturen van beide wormen of wormdelen opgesplitst. Links lees je telkens een kortere tekst, in het roze, over worm 1, rechts een zeer uitgebreide tekst, in het zwart, in een ander lettertype en cursief, over worm 2. De identieke nummering van beide bladzijden, links in Arabische cijfers, rechts in Romeinse, benadrukken dat het om twee afzonderlijke verhalen gaat. Al grijpen de gebeurtenissen wel in elkaar, de belagers ontmoeten allemaal beide wormen en dus verwijst de tekst links naar die rechts en omgekeerd. Ingewikkeld, zegt u? Ja, best wel, het duurt even voor je snapt hoe de vork aan de steel zit. En ik zou vooral graag begrijpen waarom de auteur daarvoor gekozen heeft, maar hij beperkt zich tot de instructie “Lees op de linkerpagina’s het verhaal van worm 1 en op de rechterpagina’s dat van worm 2.” Misschien om het boek geschikt te maken voor verschillende leeftijden? Want de rechter tekst is niet alleen nog veel langer dan de linkse, maar ook van een hoger literair niveau, al vind ik persoonlijk een zin als “Dauwdruppels op een margriet deden mijn hart bonken van verrukking” niet echt een uitschieter. Ook links hebben zesjarigen wellicht wat hulp nodig bij het begrijpen van de woordspelingen “je uit de ringen maken” of “je verwormen”, maar die zijn nog wel leuk gevonden.

Beide verhalen eindigen zeer abrupt, zonder dat er echt sprake is van een climax. Mogelijk blijf je als lezer toch wat op je honger zitten bij deze uitgesponnen moderne fabels. De illustraties van Esther Leeuwrik dragen haar gekende lichtvoetigheid en frisse kleuren, zelfs ondergronds. Het roze en groen van beide wormen helpen je ook om de draad niet te verliezen.